ก่อนเปิดเทอม 2 สัปดาห์

เป็นช่วงเวลาแบบ routine ที่หมายถึง ที่ทำเป็นประจำ(กิจวัตร) ในอีกความหมายนึงมันคือ ทำซ้ำๆ ซ้ำซาก วนๆ จำเจ

เช่น ของผม ณ ช่วงนี้

1. ตื่นมาก็กินมื้อเช้า
2. แล้วก็มานั่งจมอยู่กับคอม ดูหนัง อ่าน blog คนอื่น หาข้อมูลทำโปรเจ็ค หัดเขียนโปรแกรม อ่านหนังสือ grammar ภาษาอังกฤษ
3. แล้วก็กินกลางวัน แล้วก็กลับไปทำข้อ 2
4. ถ้าเป็นจันทร์ พุธ ศุกร์ก็ไปเพาะกายที่ยิมส์ตอนเย็นประมาณ 4 โมง หรือไม่เกิน 5 โมง เย็นกว่านั้น ยุงจะโคตรชุม ใช้เวลาประมาณชั่วโมงนึง late บ้างนิดๆ
5. กลับมาก็กินเย็น แล้วกลับไปทำข้อ 2
6. บางวันพิเศษหน่อยก็มีโทรคุยกับที่บ้านที่ไทยบ้างผ่านเนตนี่ล่ะ
7. นอน (บางวันอ่านอะไรบนเนตติดพัน หรือดูหนัง series ก็มักจะนอนเกินเที่ยงคืน บ่อยๆ)

แล้วก็วนๆไปแบบนี้ทุกวัน

เพื่อนๆกลับไทยกันหมด ก็เลยไม่มีอะไรเป็นพิเศษ หง่าวๆอยู่บ้่าน วันนึงคำพูดที่ออกจากปากนับคำได้เลย



แต่สิ่งที่ดูน่าเบื่อเหล่านี้ มันก็บอกอะไรกับเราได้หลายอย่างเหมือนกัน

เวลาที่เราว่างมากๆแบบนี้ เราจะรู้สึกเหลือเกินว่า ไม่รู้จะทำอะไรดี จะไปไหนดี ทำนองนี้

แต่ในขณะเดียวกัน เพื่อนที่เมืองไทย ที่ยังทำงานอยู่ในบริษัท มันก็บ่นว่า เมื่อไหร่จะเสาร์อาทิตย์ เมื่อไหร่จะมีวันหยุดยาวๆอีกนะ เฝ้านับวันรอกันไป

บางคนถึงกับอยากลาออกจากบริษัท หางานใหม่(หาง่ายเหลือเกินนะไอ้งานเนี่ย) ทั้งที่หลายคนไม่มีโอกาสจะได้เลือกงาน หลายคนไม่มีแม้แต่งานทำด้วยซ้ำ (มึงคิดได้ยังไงเนี่ยลาออก หางานใหม่)


ลืมอะไรไปหรือเปล่า

เวลาเราก็มีเท่ากันนั่นแหละ แล้วมันก็ผ่านไปเรื่อยๆ ไม่ว่าเราจะใช้มันทำอะไร ไม่นานก็เป็นวันใหม่ ไม่นานก็เป็นเดือนใหม่ และไม่นานก็เป็นปีใหม่(ที่ใครหลายคนมักชอบบอกว่า ปีหน้าชั้นจะทำอะไรให้ดีขึ้นกว่านี้)

แล้วจะต้องรอให้ถึงตอนนั้นเลยเหรอ ถึงจะเริ่มทำอะไรดีๆได้ ทำไมไม่คิดว่า อีก 10 วินาที ก็เป็นนาทีใหม่ เราจะตั้งใจทำงานให้ดีขึ้น, วันนี้ชั้นจะเอาแต่ใจกับแฟนให้น้อยลง ไม่ซื้อของฟุ่มเฟือยแล้ว หรือวันนี้ชั้นจะทำตัวใหม่ ชั้นจะรีบทำงานให้เสร็จก่อนเวลาเลิกงาน แล้วแวะซื้อของกลับไปทำอาหารให้พ่อแม่ทานด้วยกัน


เพราะ

บางครั้งที่เรามัวแต่รอให้ชีวิตมีอะไรดีๆผ่านเข้ามา เพื่อทำให้เรารู้สึกดีขึ้น มีกำลังใจจะทำอะไรดีๆ แต่บางชีวิตก็อาจจะอยู่รอเราไม่ไหวเหมือนกัน พรุ่งนี้ก็อาจสายเกินไป